Lieve Reader, Ik hoop dat je een fijne zomer hebt gehad.Heeft het je gebracht wat je hoopte? Mijn zomer liep anders dan ik had gedacht. Het werd mij op een rauwe manier weer duidelijk: Het leven laat zich niet plannen. Ik kan vooruitdenken, organiseren, proberen grip te houden. Maar soms loopt het leven gewoon anders dan ik had gedacht en heb ik simpelweg mee te bewegen. Steeds opnieuw weer loslatenNiet alles willen weten of kunnen oplossen.Proberen te ontspannen in het niet weten. Ik merk...
Je doet zo je best… en toch lukt het je niet. Je past je aan. Gemerkt en ongemerkt. Je wilt het voor iedereen goed doen.En ergens raak je jezelf kwijt. Met je hoofd begrijp je het wel.Je kunt het verklaren, van alle kanten bekijken. Maar toch verandert er niets. Hoe lang wil je dit nog zo laten doorgaan? Want ergens weet je…dit ligt niet alleen aan nu.Dit zit dieper. Patronen die al langer spelen in je familiesysteem. Onzichtbaar.Maar voelbaar in hoe jij beweegt, kiest en reageert. En hoe...
Mag het wat stiller? Niet stil als in: niets doen.Maar stil onder de ruis van moeten, plannen en doorgaan. Ik hoor ik het regelmatig van mijn klanten“Ik weet niet zo goed meer wat ik echt wil"Alsof je werk of bedrijf doorgaat, maar jij jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.Ik herken dit gevoel.Herken jij het ook, Reader? Voor mij is de winter altijd het moment om te vertragen. Om terug te keren naar de essentie:wat klopt nog — en wat niet meer? Vanuit die verstilling ontstaat vanzelf iets...